Ergens stond een nostalgisch hoevetje, enkele mooie moerbalken, een schouw een stukje boomse vloer als laatste aandachttrekkers op een verleden. Dat alles wat romantisch in elkaar gezakt.
Zoals meestal : in een erbarmelijke verwaarloosde staat.
We herkennen de toestand.
Maar in dit geval was ongeveer alles wat mis kon gaan, grondig mis.

De lijst van zichtbare en onzichtbare gebreken werd enorm.
Werkelijk alles in deze bouw zat verkeerd.
Een miskraam van toen zou je kunnen zeggen, een bouwsel waarbij de regels van het vakmanschap totaal onvindbaar waren.
Resultaat: buikige hoog zwangere muren, moerbalken die de last van een dak zwaar lieten steunen op het midden van een raam, totale afwezigheid van funderingen.
Een huis gezet op dat slechtste stukje natte grond dat toch geen opbrengst had.
Een stukje geschiedenis van de onbenullige kleine man.
Dit was de erfenis.
Zulke hoevetjes, ons land lag ermee bezaaid. Maar misprijzend voor de inspanning onze voorouders, en ook uit schaamte om onze eigen afkomst gooiden we ze het liefst tegen de grond.
Maar dit kleine schamele hoevetje werd na moeizame restauratie gered.
Raadgevers en instanties hadden nochtans geadviseerd: wees toch realistisch en niet naïef; afbreken!
Maar bouwheer en bouwvrouw, koppig als ze waren zetten door.
Met veel geduld verwierven zij dan maar zelf het inzicht en de nodige kennis om deze restauratie tot een goed einde te brengen.
Zij maakten het pand met de nodige "intensief care" weer, sprankelend,levensvatbaar voor de toekomst.
In eerlijkheid ,in eenvoud en nederigheid, met respect voor dit povere verleden Dat daarbij schoonheidsfoutjes begaan werden zien wij graag door de vingers.