Erfgoed is iets wat ons uit het verleden wordt toebedeeld of aangereikt.
Dat verleden zelf, is dood, Alleen de herinnering eraan kan levendig gehouden worden.
Niet omwille van nostalgie, maar omdat kennis ervan en de stoffelijke relicten ervan ons kunnen vertellen over de dingen die men beter deed en omdat het ons kan behoeden voor naïeve dwalingen waarin men vroeger vervallen was.
Zo is het verleden in onze samenleving, Maar hoe vreemd of hoe vervreemd is het?
En hoe interpreteren we dit verleden?
Vragen voor de historicus!
En hoe wordt het verleden een rol toebedeeld in onze maatschappij?
Vragen over erfgoedwerking ; het antwoord is renoveren, Bij renoveren aanvaarden we de opdracht het te behouden en er iets mee te doen dat zinvol is voor vandaag en voor de toekomst.
Gebruiken dus, en ongeschonden doorgeven aan de generaties die na ons komen. Liefst met toevoeging van een meerwaarde zoals dat in het verleden ook gebeurde.
Op die manier wordt het verleden al eeuwen verrijkt en levend gehouden in onze samenleving. Erfgoed valt dus eigenlijk slechts deels samen met het verleden, zeker niet met een getrouwe reconstructie van het verleden, Het wordt bepaald door wat zinvol is voor vandaag en nuttig voor de toekomst wordt gezien.
Over dit verband tussen de waarden van het erfgoed en de identiteit van de hedendaagse renoveerder ervan, over de praxis, de handelingen die het goed bestendigen en veranderen; daar gaat eigenlijk het waardeoordeel van de Wendeprijs over De beoordeling van de jury overstijgt dus absoluut de discussies over mooi of lelijk, lieflijk of brutaal.
Het oordeel heeft er zelf weinig mee te maken.
Dit soort proza heeft de jury bij de beoordeling van deze renovaties wijselijk niet gehanteerd.
De begrippen die wel de hoekstenen van het oordeel hebben gevormd, laten we nog even de revue passeren. Het zijn dezelfde criteria door Wende naar voor geschoven.
De jury oordeelt dat drie kandidaten beter hebben voldaan aan deze voorwaarden dan de anderen.
Opvallend is ook dat geen van deze 3 gelauwerde renovaties "af" is.
De jury vindt dit geensinds een bezwaar.
Wel in tegendeel; Voor alle drie de kandidaten is renoveren een continue proces.
Drie maal een erfgoed en drie maal een renoveerder met een verschillend temperament, maar telkens een gebouw waar met liefde wordt over gesproken en waarin overleg met toekomst en verleden als een driegdraad van continuiteit verwerkt worden.
De intenties en de tonen zijn duidelijk gezet.
Zij ontvangen een nominatieteken voor hun uitmuntende prestaties.
Het zijn de volgende kandidaten:

Wouter LABARQUE en Katrien VERMEIRE met de renovatie van het
molenaarshuis in de Reibroekstraat nr 37 te Hansbeke
Het is duidelijk; dit pand wil gezien worden. Als geluidsstudio is dat ook nodig.
De Jury looft de eerlijkheid waarmee nieuwe elementen naast de oude hun plaats vinden.
Hier geen enkel vervalsing van het geërfde, niet in het minste, eerlijke renovatie, aangevuld met doordachte reversibele architectuur die hoofd en bijgebouw bijkomende levensvatbaarheid bieden.

Jean-Paul BAEYENS en Trui DUMOULIN bewoners van het herenhuis in de Renaat De Rudderstraat nr 30 te Landegem.
In deze renovatie, geheel anders van opvatting cijfert de verbouwer zichzelf bijna volledig weg ten gunste van de eigenheid van het pand.
Integratie betekent hier een onopvallend aanwezig zijn op de achtergrond.
De kleine histories van dit landhuis worden er gekoesterd. Zij krijgen de volle aandacht.

Marc DILISSEN en Marina VERKOUILLE bewoners van het complex in de Veldestraat 108 te Merendree voorheen herberg, winkel en smidse.
Deze renovatie restaureert vooreerst op perlecte wijze aan de straatkant en de zijdelingse puntgevels, De Renovatie verandert de oude slechte aanbouwen aan de achterkant tot
een hedendaags volume met nieuwe levenskansen. De gesloten bijgebouwen van deze smederij worden op moderne wijze opengewerkt om zon en licht te ontvangen.
Een inspirerend voorbeeld van ingetogen sobere moderne architectuur dat zich weinig aantrekt van modes of trends.
De jury vindt het een moeilijke taak om uit deze laureaten één als de betere van de andere te betekenen, maar het moet.
Er is maar één Wendeprijs.
Omwille van de historische juistheid waannee gerestaureerd wordt,
omwille van de continue aandacht voor wat het verleden ook soms plots en onverwacht aanbiedt, omwille van de goede ingrepen om hygiëne,energievriendelijkheid en stabiliteit van het gebouw te verbeteren,omwille van de duidelijkheid waannee nieuwe elementen en ingrepen worden opgevat,omwille van de moderne sobere zich integrerende nieuwbouw
en vooral omdat het in die zin een goed navolgbaar voorbeeld is voor anderen, wordt de Wendeprijs toegekend aan:
Marc Dilissen en Marina Verkouille met de renovatie van de Veldestraat108 te Merendree.
J. V.
De Jury:
Karel Cassiman histoncus, Luc Dubrulle architect, Prof. Dr. Dirk Laporte, Ivo Verhaeghe architect.